کجایند آن مردانی که ناموس پرستی و تعصب به دختران سرزمینشان اولین نشانه ی مردانگیشان بود...دلم برای تمام آن زنان روسپی که برای یک تکه نان ,...برای سیری شکم فرزندانشان,..برای درمان پدر و مادر بیمار و پیرشان,...راهی جز تن فروشی ندارند آتش می گیرد و می سوزد وخاکستر می شود.کدام راه اشتباه و کدام فرمان گناه تعصب و مردانگی و شرفمان را به بیراهه ی امروز کشاند.کی و کجا شرافت و مردانگی را که از پدرانمان به ارث برده بودیم گم کردیم؟! توان و روانتان فرسود نشد  از بس که شنیدم زیبارویان سرزمینمان را اعراب ابن الهوس مفت به بستر میبرند. ؟ از تویی که به دختر هموطنت به چشم عروسک هوس بازیهایت نگاه میکنی براستي كه چه انتظار بیهوده ای است شرافت و مردانگی مردان باستانی ایران زمین...  یعنی ما پسران آن پدرانیم که حتی تن لخت زنان بدکاره را هم با غیرت و مردانگیشان می پوشاندند تا مبادا وسوسه ی بی شرفی بر وجودشان چیره شود ؟  افسوس که ديگر نشانی از آن مردان را نمی بینيم...

درد برای تبار ما دندان تیز کرده است»روزنامه ها نوشتندو ما خندیدیم و در کوچه های بن بست خودمان را هِی کردیم…. «درد تبار ما را تیرباران کرده است» رسانه ها گفتند  و ما با چترهای سیاه به خیابان آمدیم  و زیر آسمان زخمی قدم زدیم… «درد تبار ما را بلعیده …» همسایه ها نالیدند  و ما با شکمهای حریص  به رستورانها خزیدیم و با روسپیانِ فربه خوابیدیم… تبار باردار ما… درد زاییدو ماسنگسارش کردیم و با چهره های غیور فاتح به سلامتی هم مرگ نوشیدیم

 گفت مگر نمی دانی من انسانم از ابتدای آفرینش تا به حال من اشرف مخلوقات بوده ام
من اشرف مخلوقاتم 

راه می رویم به سوی شهر  ... وحشی ترین جنگل 

اینجا حیوان ها زندگی ... سرمایه ... پول ... عشق ... ناخن ... گوشت ... پوست ... استخوان ... روح ... اعتقاد ... و حتی آبروی برادر خود را میخورند ... نه برای بقا ... که برای قدرت ...چه بی رحمند این حیوانها

گفتم  چه خودخواهی عظیمی! چه مصیبتی! موجودی بنام انسان که خود را اشرف مخلوقات می نامد

 گفت سکوت را .... گفتم سکوت را

و سکوت گویاترین واژه بود