کاش می شد بر جـــــهان خندید و رفت...

دل ز دنیــــــــا کند و تنــــــها دید و رفت...

کاش می شد چشم خود بست از جهان

فارغ از دنیا  دمی خـــــــــــوابید و رفت...

کاش می شد هر عمــــــــل از یکدگـــر

با ترازوی خــــــــــــــدا سنجید و رفت...

کاش می شد دور از این جنگ و جـــدال

با محبـــــّـــت روی هم بوسید و رفت...

کاش می شد در پی رویی ز دوســــت

یک نشان از خــانه اش پرسید و رفت...

کاش می شد جای خون و اه و درد

عطر مهر و ســـــادگی بوئید و رفت...

کاش می شد از صـــــفات خوب و نیک

پس محبـــــــــت را فقط قاپید و رفت...

کاش می شد درد دنیـــــــــا را به دل

نه فقط با دیـــــــدگان فهمید و رفت...

کاش می شد تک گل زیبای عشــــق

زین همه گلهای زیبـــــا چید و رفت...

کاش می شد شعر دریــــــــا را پیام

بهر صلــحی در جهان نامید و رفت...

....................

چرا هر بنده  عزم  جنگ کرده؟

مگر کَس جای کَس را تنگ کرده؟

که هر کَس گوشه ای با لشکر خویش

به قصد  دیگری  اهنگ کرده؟